En daar is ze dan!

Zo, tijd gevonden om mijn bevalling uit te tikken voor het wegzakt! :-) 

Vanaf het begin van de zwangerschap had ik al lang 13 oktober in mijn hoofd, dat zou wel een hele leuke en bijzondere datum zijn om te bevallen!

Het rommelde de hele dag al wat, m’n lijf voelde zich wat onrustig. ‘s Middags hebben we nog een bakkie gedaan bij mijn ouders, maar rond 20:00 ‘s avonds na een lekkere ontspannen douche begonnen de weeën serieuzer te worden. Michael en ik hebben nog naar Hans Liberg zitten kijken, maar lachen en weeën opvangen is niet zo’n goede combinatie! Quirky, ons jonge katertje, liet me niet met rust en wilde de hele tijd op mijn buik komen liggen. Helaas jongen, dát vindt vrouwtje niet zo fijn. Na Hans Liberg zijn we overgestapt op Doctor Who en tijdens the Rings of Akhaten werden de weeën steeds pijnlijker. Om 00:00 heeft Michael toch maar de verloskundige gebeld en een kwartiertje later stond ze op de stoep. 

Meteen door naar boven, hartje luisteren en ik bleek 2cm ontsluiting te hebben, het echte werk was wel begonnen, dus de hulptroepen konden opgetrommeld worden. Mijn moeder ging ook mee en mijn zusje Jovanca bleef ‘s nachts in ons huis bivakkeren om bij de jongens te blijven. Na een turbulente rit naar het ziekenhuis met omleidingen en al waardoor we nog konden gaan keren en de verloskundige onderweg kwijt raakten, kwamen we daar rond 1:00 aan. Ik bleek niet veel opgeschoten te zijn met de ontsluiting, het was nog zo’n 2-3 cm. Rond kwart over één heeft de verloskundige de vliezen gebroken in de hoop dat het dan wat meer op zou gaan schieten. Ik geloof dat ik een halve marathon heb gelopen in die verloskamer om de zwaartekracht wat mee te laten werken. De verloskundige kwam steeds even kijken hoe het stond met de ontsluiting, maar het bleef hangen op 2-3 cm. Ik ben ook hele plenzen met vruchtwater verloren tijdens het toucheren, als we dachten dat we het gehad hadden, hadden we binnen no time weer een kletsnat bed. Verrast me niets dat mevrouw zoveel ruimte had daarbinnen! 3:00 was de kraamverzorgster ook gearriveerd. Om 4:00 had ik nog steeds 3 cm en hebben ze besloten me aan de weeënopwekkers te leggen om de weeën langer te maken, nadeel was helaas dat ik dus nu aan het bed gekluisterd raakte incluis alle apparatuur zoals ctg en een draadje in m’n muts om mevrouws hartslag in de gaten te houden. De eerste keren schoot het draadje er steeds af omdat het mee wegspoelde met het vruchtwater, maar het bleef uiteindelijk wel zitten. Ik werd nu ook overgedragen aan de verloskundige van het ziekenhuis en de kraamverzorgster kon weer naar huis. De gynaecoloog kwam even zijn neus laten zien en gaf de toestemming om me aan de weeënopwekkers te gooien. Grappige was trouwens wel dat de verpleegkundige die we kregen de moeder bleek van een vriendin van mijn zusje Gabriëlle die bij haar in de kerk zit. 

Nadat de weeënopwekkers aangeslagen waren, ging het ineens hard. De weeën werden moeilijker om op te vangen, maar het lukte me om me nog goed te blijven concentreren en ontspannen. Door de pethidineprik werd ik wat suffig, maar dat vond ik eigenlijk helemaal niet erg. De  keer erna met het toucheren werd er nog wel even een katheter ingejast, want een volle blaas zit de ontsluiting natuurlijk ook in de weg! Dat was echt niet prettig!
Michael heeft steeds mijn hand vastgehouden, die ik flink fijnkneep tijdens de weeën, terwijl mijn moeder haar vuisten in mijn rug zetten om de rugweeën op te vangen, autsj!

Rond 7:00 begon ik wat aandrang te krijgen en na dit aangegeven te hebben, kwam de verloskundige even kijken. De ontsluiting was bijna volledig, alleen een laatste randje nog, maar ik mocht toegeven aan de persdrang als dat lukte. Verrast dat het nu al mocht, heb ik me er vol in gegeven. Ik raakte compleet kwijt wie ik nu vasthield tijdens een perswee, volgens mij stonden er iets van 6 mensen om mijn bed incluis Michael en mijn moeder! Omdat ik beviel precies in de wisseling van de wacht, verschenen er nieuwe mensen aan mijn bed. 7:15 was er volledige ontsluiting en na goed luisteren, zuchten en persen werd ons meisje dan om 7:19 geboren! De placenta volgde al zo snel dat de navelstreng nog niet eens doorgeknipt was! En zoals ik al heel erg hoopte dat dat niet hoefde, hechtingen waren niet nodig, woehoe! 53 cm en 3765 gram schoon aan de haak, de zwaarste van de drie! Nadat mijn infuus was uitgelopen, mochten we weer naar huis en om half 12 waren we al lekker thuis! Deze bevalling is me heel erg meegevallen, veel beter dan die van Kyrian waar ik op het eind echt in paniek raakte, dat had ik nu helemaal niet. Ik voel me verder heel goed, had ook maar 250 ml bloed verloren en het feit dat ik geen hechtingen heb, scheelt ook onwijs!

De borstvoeding is goed op gang gekomen nu, mevrouwtje is nog niet eens 100 gram afgevallen, echt geweldig! Ze is zo lief en haar broers zijn zo gek met haar, echt heerlijk om te zien! De kraamverzorgster is ook echt een schat, daar hebben we het maar mooi mee getroffen. Dus voor nu blijven we maar lekker genieten!

Lorièn Yana Fyanna zijn haar volledige namen. 

Lorièn betekent 'eer, faam, laurierblad' en in het Elfs(tja, LotR hè ;-) ): Droom

Yana staat voor You Are Not Alone

Fyanna betekent 'legendarisch verhaal'

Echt hoogzwanger...!

Meerdere malen per dag ontvang ik lieve en goedbedoelde whatsappjes en berichtjes via Facebook. Is er al wat? Hoe gaat het met je? Alles nog rustig? Als ik dan naar beneden kijk en niet meer zie waar mijn voeten gebleven zijn, kan ik de vragers toch weer beantwoorden dat er niets aan de hand is en ze het nog prima naar haar zin heeft bij mij. Mensen die gaan gissen naar de datum waarop ze geboren gaat worden, enfin, ik ben net zo nieuwsgierig.. Ik beval nog liever gisteren dan vandaag!

Morgen is dé uitgerekende datum en al die tijd hebben we hiernaartoe geleefd. Vanaf het eerste hyperactieve stuitermoment dat we die positieve test in handen hadden, keken we al naar haar uit. Prachtige, hoopgevende echo's hebben we gehad, ons kleine boontje zien uitgroeien tot een minimensje wat ook nog eens een meisje bleek te wezen. Een extra kers op de taart! Ja, als ze maar gezond is, maar toch, na twee jongens een dochter mogen krijgen is toch wel héél erg bijzonder... 

Lichamelijk is het allemaal nu wel heel pittig, wat ik eigenlijk niet verwacht had. Ik ben de zwangerschap best fluitend doorgelopen eigenlijk, ik heb genoten van ieder moment zoals ik dat wilde en ik me dat voorgenomen had. En nu met een week is het allemaal wel zwaar geworden. Madam zit zo ver ingedaald dat ik constant het gevoel heb een bal tussen mijn benen te hebben, laat staan hoe immobiel ik daarvan geworden ben. Gisteren nog een flater geslagen door even snel m'n fietssleutel van de grond te willen rapen die Kyrian had laten vallen, tot ik besefte dat dat helemaal niet makkelijk ging! Gelukkig had een andere moeder dat gezien en hielp even een handje na me vriendelijk uitgelachen te hebben. ;-)

Waar ik ooit zo trots op was, mijn mooie handen en benen, hebben die zich getransformeerd tot vochtvasthoudende lompe gevallen. 's Avonds als ik mijn sokken uittrek, staat er een dikke rand in mijn enkels en besef ik me even weer dat ik echt hoogzwanger ben.. Lomp en al.

De weegschaal gaat janken als ik erop sta, gelukkig weet ik dat de meeste kilo's dalijk er wel af zijn, maar desondanks is er dan nog steeds werk aan de winkel! 

Ik waggel al weken, lopen is er niet meer bij. Wijdbeens fietsen is een crime en dat gebeurd toch zeker meerdere malen per dag om de jongens van en naar school te brengen. 

Het is fijn dat Kyrian nu ook naar school is, dan kan ik 's ochtends even wat extra rust pakken, want dat is iets wat nooit echt weggegaan is, die vermoeidheid. En tja, het leven gaat toch gewoon door!

Ik kijk er al helemaal naar uit, het eerste moment dat we haar mogen gaan ontmoeten. De bevalling zelf niet echt, pijn lijden is toch geen pretje, maar het resultaat is er dan wel zeker naar. Hoe zal ze eruit zien? Heeft ze veel of weinig haar? Zal ze net zo druk zijn als dat ze nu is in mijn buik? Hoe zullen de jongens haar gaan vinden? Allemaal vragen waarvan ik hoop dat we daar heel snel antwoord op gaan krijgen.. 

Haar wiegje is nu nog leeg, de kleertjes liggen ongebruikt en gewassen in de kast, heel geduldig te wachten toe een klein meisje die mag vullen. De maxi-cosi en vluchttassen staan braaf te wachten tot we ze nodig zullen hebben. Het geboortekaartje staat keurig op de computer te wachten tot we de laatste gegevens in mogen gaan vullen.

Voor nu geniet ik nog heel even van het getrappel en gedraai in mijn buik, maar wanneer zij eindelijk besluit om te gaan komen, zullen we haar met open armen verwelkomen. Ons zo gewenste meisje, ons wondertje!