Held op sokken

Mijn lieve kleuter Kyrian van ruim 4 jaar is een kleine held, zo vindt hij zichzelf in ieder geval. Samen met zijn grote broer verslaan ze monsters en draken. Voor niets en niemand is hij bang en tegelijkertijd is hij het liefste jongetje van de hele wereld. Mijn kleine held rent rond met zijn kinderzwaardje en fabriceert met takken
zijn heuse wapens. Het is en blijft een jongetje natuurlijk. Hij is net een beetje als Donald Duck, onhandig op vele momenten, maar zet hij zijn masker op, dan is hij de grootste superheld van het dorp en verandert hij in SuperKyrian. Hij gaat heel graag aan de haal met zijn grote moed tegen de monsters.

Vandaag zat ik met hem te lunchen en ineens slaakte hij een ijselijke kreet die door merg en been ging. Ik dacht meteen dat er iets vreselijks aan de hand was. Compleet op zijn hand gebeten, een kat die met nagels en al op schoot gesprongen is, ineens knallende hoofdpijn.
Maar nee... Terwijl ik mijn held op sokken bekeek, zat hij vol paniek te wijzen naar zijn vinger.
'Mama! Er zit een monstervlieg op mijn vinger! Haal hem weg, haal hem weg!' Ik keek en in eerste instantie zag ik niets. 'Maar waar zit hij dan?' vroeg ik hem. Luid snikkend antwoordde hij: 'DAAR!' en hij stak zijn vinger nog net niet in mijn oog door mijn bril heen.
En ja hoor, daar op zijn kleine vingertje liep een onschuldig miniscuul vliegje. Een wereldramp volgens Kyrians maatstaven. Mijn held die monsters verslaat met zijn stokken werd geconfronteerd met de wereld en ineens was hij niet meer die SuperKyrian, maar de held op sokken. De sokken die nog altijd door mama gewassen worden. Vandaag was ik dus even zijn superheld, maar wanneer hij straks zijn tak weer ter hand neemt en de monsters gaat verslaan, weet hij dat mama er altijd nog is voor de echte engerds.

Geekvirus en good parenting

Ik geef het grif toe. Ik ben een fantasy- en sciencefictionfan. Een geek! Een fervente ook nog. Ik ben dol op alles wat te maken heeft met Lord of the Rings, Harry Potter, Doctor Who, Marvel, the Hunger Games en ga zo maar door. En voor er gevraagd word of ik Twilight dan ook leuk vind... Neh, ik heb me er domweg gewoon nog niet aan gewaagd. Vampiers zijn weer niet zo mijn ding. Give me a Weeping Angel any day, maar films met als hoofdmoot dramatische vampieren maak je mij niet blij mee. 

Ik vind het heerlijk om 's avonds op de bank met een dekentje, kopje thee een van de vele Harry Potterfilms weg te kijken, ze gaan me gewoon echt niet vervelen. Evenals the Hobbit. Als een kind zo blij was ik toen we the Desolation of Smaug gingen zien in de bios. Squeel! Even heerlijk onderdompelen in die wereld van hobbits, draken en fantasy. Ik kijk nu al uit naar de laatste film in december. Voor die tijd the Hobbit maar weer eens een keer lezen! Ook de boeken van Harry Potter staan fier op mijn e-reader geplempt. De Nederlandse versie heb ik allang doorlopen, nu mijn honger nog stillen met de originele Engelse boeken! En na ieder boek dat weer uit is, volgt natuurlijk weer het kijken van de bijbehorende film! 

En hoe ouder mijn kinderen worden, des te dichter ze bij het moment komen dat ik mijn enthousiasme voor fantasy en sciencefiction met ze kan delen. Mijn jongens zijn al Whovians(Doctor Who fans) in hart en nieren, dit volgen ze al met het grootste plezier. Ze hebben nog lang niet alle afleveringen gezien, want sommigen zij nu eenmaal nog niet geschikt voor hen. Nachtmerries over weerwolven heeft mama niet zo'n trek in, gek genoeg. Maar ze hebben nog lang geen kennis gemaakt met hobbits, de Hulk of Katniss. En dit duurt nog wel even voor ik ze daarmee kennis laat maken. Maar, oh, wat kijk ik ernaar uit dat we lekker filmmarathons kunnen gaan houden met Lord of the Rings, my precious. Ze kunnen weten wie Voldemort is en zien wat voor persona er achter Batman schuilt. Er staat ze nog zoveel moois te wachten! Ik ben benieuwd wanneer zij Harry Potter aan gaan kunnen of dat ze daar beter mee kunnen wachten. Toen ik 15 was, vond ik the Chamber of Secrets echt doodeng, maar toegegeven, ik ben ook wel een klein beetje een schijtlaars. De grenzen aftasten wat al wel kan en wat niet. De eerste Harry Potter film hebben ze al wel gezien, als ze Doctor Who niet eng vinden, dan kon dit ook prima. De tweede film moet nog maar wel een paar jaar wachten. Wat is verantwoord en wat niet? Als ouders zijnde ken je je kinderen het beste en het ene kind is er eerder voor klaar dan het andere kind. Zolang het maar leuk blijft natuurlijk!

En ach, met twee ouders als geeks, moet dat virus toch ook wel overslaan? 

Bijzonder op zijn eigen manier

Autisme. Mijn kind is autistisch. 
Voor veel mensen schrikt dit wel eens af als je dit vertelt, ze zijn bang voor het onbekende en hebben dan meteen snel zo'n beeld in hun hoofd van een kind of volwassene waar je compleet geen contact mee kunt maken en al flipt bij ieder klein dingetje wat anders is.
Verkeerd stereotype. Films en series dragen daar ook niet aan mee, want die trekken al snel de meest extreme gevallen erbij, want ja.. Een autist functioneert toch ook gewoon niet? Hoe moet die in vredesnaam meekomen in de maatschappij?

Autisme is er in veel verschillende gradaties. Je hebt de bekende zware gevallen, maar ook de gevallen waarbij het bijna niet opvalt dat ze autistisch zijn.
En daar is mijn jongen er één van. 
Wij, als zijn ouders zijnde, hadden al vroeg door dat er iets anders met hem aan de hand was. Als je bekend bent met autisten, dan herken je al snel bij anderen dat er iets is. Toen hij 2½ was, hadden we al onze bedenkingen. Met bijna 4 zijn we toch naar de Intergrale Vroeghulp gestapt, maar nee, volgens hen waren er geen aanwijzingen voor autisme. Hij had een puur spraaktaalprobleem. Oké, logopedie erbij voor hem in de hoop dat het hem zou gaan helpen.
Maar de twijfels bleven. Uiteindelijk hebben we anderhalf jaar terug de stap gemaakt hem toch te laten diagnosticeren en ja hoor, vorig jaar januari kregen we de diagnose. Autisme.
PDD-NOS met MCDD. 
PDD-NOS is de afkorting van Pervasive Developmental Disorder Not Otherwiste Specified. PDD-NOS is een restcategorie. Deze term wordt gebruikt voor kinderen met sociale en communicatieve problemen zoals men ziet bij autisme, maar in onvoldoende mate om strikt aan de criteria voor de diagnose autisme te voldoen. 
MCDD is de afkorting van de Engelse term Multiple Complex Developmental Disorder. Deze stoornis is nog niet officieel opgenomen, maar hulpverleners gebruiken deze term wel om aan te duiden wat er speelt. Mensen met MCDD hebben moeite met het reguleren van hun emoties. Als zij een klein beetje bang zijn, zijn ze meteen in paniek, verdriet ontaardt meteen in een complete huilbui. 

Voor ons was dit geen verrassing dat Gabriël deze labels kreeg, maar desondanks was het toch nog een harde klap.
Onze jongen is autistisch.
Al die tijd heeft hij nog gefunctioneerd op regulier onderwijs, maar gaandeweg merkten we steeds meer dat hij hierbij geen baat had. Hij moest veel op zijn tenen lopen met zijn gedrag, ook al was hij erg geliefd in zijn klas. Samen met de school hebben we toen besloten dat we gingen uitkijken naar speciaal basisonderwijs. We zaten al in het traject voor een aanvraag van een cluster 4 rugzak, maar dit werd dus al snel omgegooid naar het bekijken waar hij thuis zou gaan horen. We hebben twee scholen bezocht en onze keuze was al snel gemaakt. Het balletje is toen ook heel snel gaan rollen en vorige week vrijdag had Gabriël al zijn afscheid op de reguliere basisschool en is hij afgelopen woensdag gestart op het speciaal basisonderwijs in het dorp hiernaast. Ik ben hem nu hele dagen kwijt, hij vertrekt 's morgens met het taxibusje en komt 's middags daar weer mee terug.
Maar ik weet dat het beter voor hem is. Op deze manier leert hij goed te functioneren in de samenleving en het fijne van deze school is, is dat die nog dicht bij de maatschappij staat. Zo van de buitenkant ziet het eruit als een hele normale school. 

En je merkt vaak niet eens dat hij autistisch is. Alleen de mensen die hem goed kennen, merken het.
Mijn lieve jongen:
Is autistisch
Heeft PDD-NOS en MCDD
Is bijzonder op zijn eigen manier