Maximaal de minima?

Ik ben nu inmiddels al ruim 2½ jaar thuisblijfmama. Nadat wij getrouwd zijn, ben ik thuis gebleven voor Gabriël en later ook Kyrian. Dit puur omdat het kon en ik er nu wilde zijn voor mijn kinderen.

Nu zijn we dus al wat jaartjes verder, zijn we verhuisd naar de Achterhoek en om die keuze zijn we nog steeds erg blij. Voor de kinderen is het echt de beste keuze geweest. Gabriël is onwijs vooruit gegaan sinds we hier wonen en we zijn blij dat onze jongens in deze omgeving mogen opgroeien.

Maar heel soms twijfel ik wel eens of het voor ons wel de juiste keuze was. Qua leefomgeving absoluut wel, maar financieel... Michael had al snel werk toen we hier kwamen wonen, hij ging bij het bedrijf aan de slag waar mijn moeder ook werkte. Helaas kreeg hij in augustus Pfeiffer en kwam toen thuis te zitten. Sindsdien heeft hij ook nog enkele malen de griep gehad, een hersenschudding(lantaarnpalen winnen het echt van je!) en pas sinds een paar weken is hij eindelijk boven Jan. Zijn contract bij het bedrijf waar hij werkte, liep in december af, dus sinds januari is hij werkloos en druk op zoek naar werk wat helaas nog steeds geen vruchten afgeworpen heeft. Het bedrijfje wat hij heeft, loopt ook lang niet goed genoeg om ervan te leven. (meer info over z'n bedrijfje: op deze site) Dus ik besloot ook om werk te zoeken, als iemand van ons maar werk heeft, dan zouden we al tevreden zijn. Het is nu halverwege maart en de sollicitaties van hem en van mij zijn nog vruchteloos gebleven. Van mij is het nog enigszins logisch, want ik heb alleen een havodiploma op zak en wil alleen parttime werken in verband met de kinderen. Maar van hem... Het gaat allemaal maar net nu hij in de WW zit en we pluizen alle mogelijkheden uit om maar uit deze minima te komen. We hadden zelfs bedacht dat het misschien een idee was dat ik zou gaan studeren zodat ik tenminste ook een diploma heb, maar dit gaat ook niet werken, want we hebben de financiën niet voor de opleiding(ik had graag de pabo willen doen). En de regelingen voor studiefinanciering en partnertoeslag zijn ook erg krom geregeld dat het gewoon niet haalbaar is voor mij om te gaan studeren. En dan wilt de overheid zo graag dat vrouwen aan de slag gaan. Ja, tuurlijk, als je je kinderen vijf dagen per week op de opvang dumpt..

Michael is gefrustreerd.. Voor hem voelt het nog alsof hij mij mijn studiekansen heeft ontnomen doordat ik zo vroeg zwanger raakte en daarna thuis ben gebleven. Nee, want dat thuisblijven heb ik ook zelf voor gekozen. Hij wil mij gelukkig zien, maar zoals het er nou op lijkt, blijven we maar op de minima..

Kijk, we zijn héél gelukkig met onze jongens, we hebben een mooi (goedkoop!!) huurhuis, we zijn altijd wel voorzien geweest. Maar we willen zo graag vooruit in plaats van maar blijven hangen op het niveau waar we nu zitten. Dat lijkt wel teveel gevraagd. Ik heb geleerd niet achterom te kijken naar wat er al gebeurd is, want dat kun je toch niet meer veranderen.

Met de ogen de toekomst in, en hopen dat het heden ons wat moois te bieden heeft!