Zoals gewoon kwam jij vandaag weer terug uit school en ik merkte niks aan je. Op een gegeven moment viel mij op dat er zand in je haar zat. Ik dacht: "Ach, hij zal wel flink tekeer zijn gegaan in de zandbak."Dus ik zeg tegen je: "Hey knul, d'r zit zand in je haren!" En toen vertelde je me iets wat mijn mamahart toch lichtjes liet breken.
"Mama, dat hebben die kinderen gedaan." Beetje ongerust antwoord ik je: "Welke kinderen, knul?" En jij antwoord me licht verontwaardigd: "Het waren er vier en ze gooiden zand in mijn haren!" "Weet je nog hoe ze heetten?" "Dat weet ik niet." zei je. Je wilde weer weglopen, maar je draaide je nog om om me te zeggen: "Dat was wel zielig voor mij, hè?" "Ja, knul, dat was inderdaad zielig voor jou en dat mogen die kinderen eigenlijk helemaal niet doen." Je bent het met me eens "Nee, da's niet lief van ze." En nog voordat ik het gesprek voort kan zetten, ben je alweer weg. Te druk met spelen.
Een licht ontredderde moeder laat je achter. Maar deze mama was er toch wel verrast om hoe goed je het eigenlijk nog oppakte, je was er helemaal niet ontdaan of verdrietig om. Stoere jongen van me! Hopelijk hebben we het juiste in je gestopt en zul je het goed aan blijven pakken!
Maar het blijft toch oneerlijk.
Met z'n vieren tegen één..
Geen opmerkingen:
Een reactie posten