Het heeft even geduurd, vorig jaar augustus kwam hij thuis te zitten met Pfeiffer(kwamen we pas in november achter dat dat het was), in december liep zijn contract af bij het bedrijf waar hij toen werkte en toen zat hij sindsdien zonder werk. Vele sollicitaties verliepen vruchteloos, de sporttest voor de politieacademie haalde hij niet, het leek uitzichtloos.
Tot ik via een vriendin hoorde dat ze nog mensen zochten bij het bedrijf van haar vriend. Toen is het balletje gaan rollen, heeft Michael certificaten gehaald, tests gedaan en nu eindelijk afgelopen maandag kwamen de certificaten binnen bij het bedrijf. Dinsdags is hij ingewerkt als asbestverwijderaar en gisteren en vandaag mocht hij ook weer werken.
En dan komt het besef dat alles weer zoals normaal gaat worden. Ruim een jaar is hij thuis geweest, we waren compleet uit het ritme geraakt van hoe het normaal hoorde te wezen. Man van huis, ik doe het huishouden en de kinderen. En nu gaat dat gewoon weer normaal worden. Wat een vreemd idee, eigenlijk. Ik mis hem wel, en de kinderen ook. Kyrian vraagt met regelmaat waar papa is en Gabriël blijft me vertellen dat papa aan het werk is. Ja jongen, hij is inderdaad weer aan het werk.
Het is weer wennen. Het bed is weer leeg als ik 's morgens opsta. Geen knorrende vent naast me die ik met geen stok zijn lekker warme bedje uit kan krijgen. Geen papa meer bij het ontbijt en lunch. Geen vierde bord extra te hoeven dekken. Het is vreemd dat je dat zo ontwend raakt in die periode. Ik moet weer alles plannen hoe ik het met de kinderen doe, zonder dat ik nog iemand thuis heb zitten die ik een van de kids even kan toevertrouwen. Het is weer alles met en voor de kids, zoals het was en hoort te wezen. Gewoon weer als vanouds. Het is zeker wennen, maar het is absoluut weer goed voor ons gezin. Michael kan weer voor brood op de plank zorgen en zich daar weer trots bij voelen dat hij dat doet. Want geloof me, ruim een jaar niet werken, zorgt voor een flinke buts in je zelfvertrouwen als vader en echtgenoot.
Ik voel me een politieagentje op het moment. Juist nu omdat papa weer van huis is, gaan de kinderen weer uitproberen of ik die grenzen nog steeds heb. Mag ik nu wel op de tafel staan? Mag ik nu wel Gabriël/Kyrian jennen? Mag ik nu wel brutaal tegen je zijn? Geen van dat allen natuurlijk en dan heb ik het over beide boeven! Ik was vergeten dat in je eentje je meer oog op alle moet houden in plaats van dat je altijd twee paar ogen had die alles in de gaten houden. Ik mis een paar ogen en volgens mij kan ik die nu hard in de achterkant van mijn hoofd gebruiken!
Maar ze zijn ook wel lief, hoor, zij moeten er natuurlijk ook weer aan wennen!
Ach, het is gewoon weer wennen zo. Raken we ook wel weer aan gewend.
Mooi geschreven!
BeantwoordenVerwijderen