Waarom nou jij?

Mijn lieve, kleine Kyrian. Mijn stoere ventje. Waarom blijkt er nu toch ook iets met jou te zijn? We dachten dat we gezegend waren nu een "normaal" mannetje te hebben, voor je broer hebben we al zoveel zorgen gehad en nog. En nu jij, binnen twee maanden twee onverklaarbare stuipen zonder enige aanleiding. Geen koorts, niks. De eerste keer dachten we dat we je kwijt zouden raken, ik heb nog nooit zo eerder in angst gezeten en je papa met mij. En afgelopen zondag weer precies hetzelfde, dit keer waren we kalmer omdat we het al hadden meegemaakt, behalve je broer, die was zich kapot geschrokken. Maar nu ontstonden de extra zorgen. Wat nu? Want één keer kon nog wel voorkomen zei de kinderarts, maar als het nog eens gebeurd, moet er onderzocht worden wat er aan de hand is.

Als je niet zo'n eigenwijs mannetje was geweest, was er al een MRI-scan van je hoofd gemaakt afgelopen maandag, maar je wilde gewoon niet gaan slapen. Kleine vechter. Vandaag met de kinderarts aan de telefoon gehangen en zes december krijg jij een CT-scan, die duurt korter, dus dat zou wel moeten lukken. Twaalf december praten we met haar verder over hoe verder aan de hand van de uitslag van de CT. Ondertussen krijg je ook nog medicijnen die kans op stuipen verlaagt.

Ik hou mijn hart vast, lief mannetje. Je bent nog maar zo klein, zo kwetsbaar en dan nu al in de medische mallemolen. Ik zie de blauwe plekken op jouw handjes, want het prikken voor het infuus lukte maandag heel slecht bij jou. Mijn moederhart huilt bij de gedachte dat er iets mis met je zou kunnen zijn.
We werden maandag herkend door de pedagogisch medewerker en de assistente van de kinderpoli wist ook al precies wie we waren. We staan aan het begin en ik hoop dat het einde van de zorgen snel mag komen.

Een gezond leven is zo bijzonder en daar worden we nu wel weer met onze neus op de feiten gedrukt. Wat mag je gezegend zijn als je kind niet weet hoe een ziekenhuis er vanbinnen uitziet.
Mijn lieve, lieve, stoere, sterke mannetje. Je loopt zo fluitend door het leven, een en al boevigheid. Ik had je dit allemaal willen besparen, van je over willen nemen. Wie weet wat je nog te wachten staat.

Jouw papa en mama maken zich heel veel zorgen om jou. We zullen er voor je zijn, want daar zijn we jouw papa en mama voor.