De omgekeerde wereld

Het is ruim drie weken geleden dat mijn moeder mij een smsje stuurde met de vraag of ik zin had om te komen werken. Het was erg druk bij hun op het bedrijf en ze konden de nodige handen wel gebruiken. Mijn moeder had al in haar achterhoofd dat ze van ons wist door de kou dat Michael voorlopig even niet zou werken, want asbest saneren(daar werkt hij momenteel in) dat gebeurt bijna niet met dit weer. 

Helemaal prima! Ik had er wel zin in. Even ertussen uit, tussen de mensen zijn, me nuttig voelen binnen een bedrijf. Ja, daar had ik wel zin in. Dus de maandag erop kon ik meteen beginnen. Wat ik doe is heel eenvoudig werk, voornamelijk inpakwerk en assisteren, maar dat geeft niet. Over het algemeen zijn het leuke collega's, relaxte werksfeer, dus dat is wel heel prettig.

Maar de andere kant van het verhaal betekende dus wel dat Michael en ik van rol zouden gaan wisselen binnen het huishouden. Hij zou nou eens alles overnemen wat ik normaal gesproken doe in een gewone week als moeder zijnde. Ik stond van binnen natuurlijk te trappelen, wat een genot. Eens zien hoe hij het als man zijnde er vanaf zou gaan brengen om te doen wat ik doe! De omgekeerde wereld! Ik werk, hij is thuis bij de kinderen en doet het huishouden....

Jullie zullen wel nieuwsgierig zijn hoe het nu na bijna 3 weken gaat. Daar was ik ook wel erg nieuwsgierig naar. En ik moet zeggen dat het me nog wel meevalt hoe hij het doet. Kijk, hij heeft nog niet overal een routine in gevonden(zo hingen mijn werkkleren die ik woensdags in de was gedaan heb, pas zondagavond aan de lijn) en tijd inschatten is nog een groot obstakel. gisteravond aten wij pas rond 19:00 in plaats van tussen 17:00 en 17:30. Dit door een inschattingsfoutje hoe lang het strijken wel niet duurde!

Maar het is gelukkig nog niet zo dat ik mijn huis is omgeturnd in een grote zwijnenstal. De kinderen lopen er niet voor aap bij(Oké, oké, Gabriël had laatst een pyjamatrui onder zijn trui aan, want papa dacht dat dat een trui was... Niet dus...), De was gebeurt best goed en hij kan best goed koken. (Heerlijk om eens niet te hoeven verzinnen wat te eten, haha.) Hij is tussendoor ook nog eens ziek geweest en normaal als hij ziek was, bleef hij ziek in bed, maar nu móest hij wel door, zoals ik dat normaal doe. Sadist als ik ben, heb genoten van ieder zielig momentje van hem en dat wist hij ook. Kon hij ook wel begrijpen, haha.

Hij heeft al door dat tijd inplannen het grootste obstakel is binnen het huishouden en de kinderen. Heb je dat door, dan loopt alles vrijwel op rolletjes(enkele uitzonderingen daargelaten!).

Maar dat trucje heeft hij dus nog niet helemaal onder de knie. Er gebeuren ook genoeg dingen nog niet goed, maar om dat zo en public op internet te zetten, dat zal ik hem maar niet aandoen!

Het bevalt mij wel dat hij ook eens ziet dat het lang niet altijd makkelijk is om thuis te zijn. Kijk, ik vind het zelf natuurlijk echt fijn om thuis te zijn, anders was ik niet thuis gebleven, maar zo eventjes iets compleet anders is ook niet verkeerd.

Ik mis mijn kinderen wel heel erg, ik zie ze wel erg weinig, maar ik leg me er maar bij neer dat papa wel bij hen thuis is. Bepaalde offers moeten toch gebracht worden! 

En anderzijds, voor deze mama geldt het ook wel dat de hele week werken ook niet makkelijk is, dus in zekere zin heb ik ook wel een inzicht gehad!