Zoals velen weten, heb ik een lange tijd in een groot gezin geleefd. Toen ik daar voor het laatst woonde, waren we met twaalf kinderen in huis, de oudste twee van mijn stiefmoeder niet meegerekend, want die waren toen al uit huis.
Ik merk nog af en toe dat ik wel eens terugdenk wat een verschillend leven ik heb in tegenstelling tot mijn stiefmoeder. Hun dagplanning en gang van zaken is compleet anders dan dat bij ons. Zij is nu de moeder van veertien kinderen, waarvan er dus nog twaalf thuiswonen. Ik de moeder van twee.
Zo merkte ik al heel gauw verschillen toen ik nog maar net getrouwd was met Michael. In het begin kookte ik altijd veel en veel te veel aan eten. Ik wist totaal niet goed in te schatten hoe het is om voor een klein gezin te koken. En als ik dan nog dacht dat ik veel te weinig gekookt had, bleek nog dat we er wel drie dagen mee toe konden. Michael had toen heel vaak een warme hap mee als lunch naar zijn werk, want anders kwam het gewoon niet op! Gelukkig nu bijna vier jaar later heb ik wel geleerd hoe het nu moet, maar het was toen wel even heel flink wennen.
Het had ook wel wat om in een groot gezin te leven. Het was lang niet altijd rozengeur en maneschijn, maar er waren ook zeker de goede en leuke momenten. Zo hadden we bijvoorbeeld in huis een scheepsbel hangen in de gang. Wanneer die geluid werd, kwam er vanuit alle hoeken en gaten kinderen gekropen, omdat we dan wisten dat we gingen eten. (Ik blijf het nog steeds een slim idee vinden als je een groot gezin hebt. In het begin toen we die niet hadden, schreeuwden mijn vader of stiefmoeder zich bekant schor om iedereen maar aan tafel te krijgen.) Of het moment wanneer alle kleine kinderen op bed lagen en de oudsten beneden nog gezellig thee gingen drinken met onze ouders. Dat was eigenlijk ook altijd wel vaste prik.
De verstoppartijtjes die we speelden, waren ook altijd wel erg leuk. Je had altijd minstens wel vijf kinderen die mee wilden doen en op een gegeven moment word je wel heel creatief hoe je je goed moet verstoppen! Zo hadden we toen we nog in Rotterdam Ommoord woonden een schuur aan ons huis vast waar je vanuit het huis ook in kon. De fietsen moesten toen overigens wel altijd in een vaste volgorde de schuur in, want anders kreeg je één groot drama omdat jouw fiets dan net juist achteraan stond. Maar enfin. Ik had me daar eens een keer zo goed verstopt, bij de voorwielen van de fietsen, onder het vlonder waar het net donker genoeg was om niet gespot te worden. Mijn oudste stiefbroer was toen aan de beurt om te zoeken en zelfs met een zaklamp was ik toen niet te vinden, zelfs mijn vader kon me daarna niet vinden!
De eetmomenten aan tafel met het ontbijt of de lunch waren op zich ook wel grappig, want omdat we zulke lange tafels hadden, werden de boterhammen altijd naar je bord gegooid(dat heeft heel wat grappige momenten opgeleverd!) Ik betrap mezelf er af en toe ook nog wel eens op een boterham op het bord van een van de kids te mikken.
Het is wel leuk om nu zo de verschillen naast elkaar te leggen hoe het is om een groot gezin te hebben en een klein gezin. Zo weet ik nog wel dat toen praktisch altijd de wasmachine en de droger stonden te draaien om de was bij te benen. Ik wist nooit wanneer bepaalde kledingstukken van mij weer uit de was zouden zijn, want dat was gewoon puur afwachten in welke rit juist dat ene truitje mee ging. Hier weet ik nu precies waar welk kledingstuk uithangt, in de wasmand, de wasmachine, de waslijn, strijkmand of kast. Dat was toen compleet niet zo, maar dat kon ook niet anders. En wat dacht je van de sokken? Als je al dacht dat je in een klein gezin je sokken kwijt kon raken, daar was het nog vele malen erger. Ook wel weer grappig, want als de sokkenmand eens vol was en de overduidelijke paren eruit gehaald waren, werd de rest uitgestald over de bank of tafel en mocht er een groepje kinderen op losgelaten worden om zo per paar vijf of tien cent(als het heel veel sokken waren) te kunnen verdienen. Wanneer er steeds meer sokken verdwenen in paren werd de prijs wat verhoogd om extra motivatie op te stoken. Want ja, een extra zakcentje is natuurlijk nooit mis!
Ik kan zo wel ellenlang doorgaan over de systemen die we daar hadden, maar je wist over het algemeen wel waar je aan toe was. Ik merk van mezelf dat ik ook heel wat structuur bij mijn kinderen aanbreng. En dat is nu waarschijnlijk met Gabriël maar ook goed geweest met zijn eventuele autisme. Het is niet alleen maar slecht geweest, we hebben een hoop rotzooi meegemaakt, maar er waren ook veel goede momenten.
Het is niet dat ik terug verlang naar die tijd, maar het is wel dat ik er ook zeker wel goed op terug kan kijken nu er wat jaren verstreken zijn.
Zelf zal ik nooit zoveel kinderen willen. Het is wel algemeen bekend dat wij het niet onder stoelen of banken steken dat wij maximaal drie kinderen willen, maar ik heb er respect voor hoe zij het kunnen managen. In bepaalde opzichten heb ik er ook nog wat van kunnen leren!
Geniet van het heden, leer van het verleden en kijk met hoop naar de toekomst!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten