Echt hoogzwanger...!

Meerdere malen per dag ontvang ik lieve en goedbedoelde whatsappjes en berichtjes via Facebook. Is er al wat? Hoe gaat het met je? Alles nog rustig? Als ik dan naar beneden kijk en niet meer zie waar mijn voeten gebleven zijn, kan ik de vragers toch weer beantwoorden dat er niets aan de hand is en ze het nog prima naar haar zin heeft bij mij. Mensen die gaan gissen naar de datum waarop ze geboren gaat worden, enfin, ik ben net zo nieuwsgierig.. Ik beval nog liever gisteren dan vandaag!

Morgen is dé uitgerekende datum en al die tijd hebben we hiernaartoe geleefd. Vanaf het eerste hyperactieve stuitermoment dat we die positieve test in handen hadden, keken we al naar haar uit. Prachtige, hoopgevende echo's hebben we gehad, ons kleine boontje zien uitgroeien tot een minimensje wat ook nog eens een meisje bleek te wezen. Een extra kers op de taart! Ja, als ze maar gezond is, maar toch, na twee jongens een dochter mogen krijgen is toch wel héél erg bijzonder... 

Lichamelijk is het allemaal nu wel heel pittig, wat ik eigenlijk niet verwacht had. Ik ben de zwangerschap best fluitend doorgelopen eigenlijk, ik heb genoten van ieder moment zoals ik dat wilde en ik me dat voorgenomen had. En nu met een week is het allemaal wel zwaar geworden. Madam zit zo ver ingedaald dat ik constant het gevoel heb een bal tussen mijn benen te hebben, laat staan hoe immobiel ik daarvan geworden ben. Gisteren nog een flater geslagen door even snel m'n fietssleutel van de grond te willen rapen die Kyrian had laten vallen, tot ik besefte dat dat helemaal niet makkelijk ging! Gelukkig had een andere moeder dat gezien en hielp even een handje na me vriendelijk uitgelachen te hebben. ;-)

Waar ik ooit zo trots op was, mijn mooie handen en benen, hebben die zich getransformeerd tot vochtvasthoudende lompe gevallen. 's Avonds als ik mijn sokken uittrek, staat er een dikke rand in mijn enkels en besef ik me even weer dat ik echt hoogzwanger ben.. Lomp en al.

De weegschaal gaat janken als ik erop sta, gelukkig weet ik dat de meeste kilo's dalijk er wel af zijn, maar desondanks is er dan nog steeds werk aan de winkel! 

Ik waggel al weken, lopen is er niet meer bij. Wijdbeens fietsen is een crime en dat gebeurd toch zeker meerdere malen per dag om de jongens van en naar school te brengen. 

Het is fijn dat Kyrian nu ook naar school is, dan kan ik 's ochtends even wat extra rust pakken, want dat is iets wat nooit echt weggegaan is, die vermoeidheid. En tja, het leven gaat toch gewoon door!

Ik kijk er al helemaal naar uit, het eerste moment dat we haar mogen gaan ontmoeten. De bevalling zelf niet echt, pijn lijden is toch geen pretje, maar het resultaat is er dan wel zeker naar. Hoe zal ze eruit zien? Heeft ze veel of weinig haar? Zal ze net zo druk zijn als dat ze nu is in mijn buik? Hoe zullen de jongens haar gaan vinden? Allemaal vragen waarvan ik hoop dat we daar heel snel antwoord op gaan krijgen.. 

Haar wiegje is nu nog leeg, de kleertjes liggen ongebruikt en gewassen in de kast, heel geduldig te wachten toe een klein meisje die mag vullen. De maxi-cosi en vluchttassen staan braaf te wachten tot we ze nodig zullen hebben. Het geboortekaartje staat keurig op de computer te wachten tot we de laatste gegevens in mogen gaan vullen.

Voor nu geniet ik nog heel even van het getrappel en gedraai in mijn buik, maar wanneer zij eindelijk besluit om te gaan komen, zullen we haar met open armen verwelkomen. Ons zo gewenste meisje, ons wondertje!