Daar heb ik altijd al een beetje moeite mee gehad. De dag nadat je iets superleuks hebt gedaan. Overal zie je nog sporen van wat je gedaan hebt de dag ervoor en dan bekruipt me altijd een weemoedig gevoel.
Ik speel in mijn hoofd alle leuke gebeurtenissen af van de dag ervoor en bedenk me dat het echt leuk was en ik echt niet wilde dat het al zo snel weer omging. En in dit geval was het bij mij thuis, gezellig Doctor Who Monopoly spelen met drie vrienden van de Doctor Who vriendengroep, dus de sporen zijn er te over... Een centimeter, een verdwaalde tissuebox, een theedoek in de knoop, een lege theepot op het aanrecht, een verbrande vinger van mezelf, een houten geval genaamd Webster, smsjes en whatsappjes op mijn telefoon, de gedachte 'wáár is die kaart toch gebleven'...
Laatst ontdekte ik nog een eigenschap van mezelf, terwijl dat eigenlijk wel allang duidelijk was, maar ik er nog nooit zo stil bij heb gestaan. Ik ben snel te vermaken, overenthousiast. Ik zal de eerste zijn die zit te lachen in de bioscoop, bij toneelrepetities zie ik overal de lol van in, wat ook niet altijd handig is als je zelf op het podium staat, ik kijk heel erg uit naar leuke dingen. Hoe leuker het was, des te groter de dip erna. Zo had ik maandag dus al een beste dip na de Doctor Who fanclubdag, je blijft de foto's maar bekijken, lacht om de momenten die we hebben gehad. En dan vandaag ook nog een dipje, maar het zijn geen onplezierige dipjes. Weemoeddipjes met een lach, zullen we maar zeggen. Om toch eens hard te beseffen dat het echt heel leuk was en hoe superfijn het is dat we van die leuke vrienden erbij hebben gekregen.
Misschien overdrijf ik, maar zo ben ik. Overenthousiast. Ik zal vast niet de enige wezen die dit gevoel wel kent. En die ontzettend leuke momenten koester ik. Die zijn het ook waard om gekoesterd te worden.
En dan maar hopen dat er gauw weer leuke momenten mogen komen, want wat geniet ik daar zo van!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten