Het leed dat korstjes eten heet

Korstjes, wat een drama... Ik ben een heel makkelijke ouder en ik heb lang gedacht 'Ach, die korstjes komen wel weer', maar we zijn inmiddels een jaar verder en onze lieftallige Kyrian vertikt het nog steeds om zijn korstjes op te eten. Opa's en oma's, zelfs opi en omi hebben al getracht hem aan de korstjes te brengen, maar tevergeefs...

't Is niet zo'n heel groot mannetje, mooi gemiddeld voor zijn leeftijd, maar nu begint hij toch wat harder te groeien en als hij weer eens zijn korstjes niet opgegeten heeft, dan staat hij binnen de kortste keren bij mij aan m'n arm te leuren omdat hij wat te snacken wilt. Een halfuur na het ontbijt is geen uitzondering.
Juist die korstjes bevatten zoveel goeie bouwstoffen.
'Nee, want je hebt je korstjes niet opgegeten en daarom heb je nu honger.'
Resultaat: Een beledigde bijna-kleuter, hoe kan ik toch zo slecht zijn om hem zijn lekkers niet te gunnen?

Ik had gehoopt dat hij zich er inmiddels wel aan zou wagen, maar helaas. Soms heeft hij ineens een opleving dat hij ze wél eet, maar dat is dan als we bijvoorbeeld bij oma zijn... Ik moedig hem juist aan wanneer hij ze wel opeet en dat hij zo goed bezig is, maar om de een of andere reden lijkt deze positiviteit nooit aan te slaan thuis.
Iedere poging om hem wel zijn korstjes op te laten eten resulteert in een vermoeide moeder en/of vader en een oversture, uitgeputte peuter zelfs zo erg dat hij gaat zitten kokhalzen en zich compleet over de rooie helpt, omdat hij een stukje van welgeteld een halve centimeter aan korst in zijn mond heeft... Trucjes zoals de korstjes oprollen en er beleg op te smeren, werken helaas ook niet. Hij moet ze nog steeds niet. We hebben altijd volkoren bruin brood, maar dan niet met van die supertaaie korsten. We hebben wel eens brood gehad dat ergere korstjes had, dit brood is juist heel goed te doen, maar die gedachtegang wil er dus bij mijn bijna kleuter compleet niet in. Het vreemde is dat hij met tosti's hij het brood gewoon opeet, maar zelfs daar de korsten dan van laat liggen. Dáár kan ik dan nog wel bij, want tostikorstjes zijn nou eenmaal hard, maar als zelfs de rest van de tosti harder is dan de gemiddelde broodkorst....?

Psychologische oorlogvoering werkt ook niet.
'Als je je korstjes opeet, dan word je een grote sterke jongen!'
'Ja maar, ik wil klein blijven, ik wil niet groot zijn.'
*zucht*
Het is een lief mannetje, met een flinke dosis koppigheid en dat speelt hier ook behoorlijk in mee. Hij maakt heel snel van een mug een olifant. Is het eenmaal bal, dan is het hek compleet van de dam en krijg je hem ook niet meer snel rustig, behalve als je hem zijn zin geeft. Maar ja, zijn zin geven is iets wat je juist moet vermijden, want anders heb je al snel geen poot meer om op te staan.

Ik ben een mama met duidelijke grenzen en regels en juist dit mannetje heeft daar veel behoefte aan, hebben wij al gemerkt, maar hierin wordt het toch heel lastig om er makkelijk in te blijven en geef ik toe dat ik niet zo goed weet wat we er nu mee moeten doen. Hem zijn korstjes laten liggen? Toch blijven aansturen om ze op te eten met het risico op een compleet vergald dagdeel? Wat te doen?

Het leed dat korstjes eten heet, hoewel ik ze geloof ik liever dan maar zelf opvreet...